පොළොන්නරුවේ කලාව

පොළොන්නරු රාජධානියේ බිදවැටීමත් සමග ඇති වූ අනිටු විපාක, කලා ශිල්ප කෙරේ ද බොහෝ දුරට බලපෑමක් ඇති කළේය.මේ කාලයේ ඇති වූ සොලී පාලනය සහ ආක්‍රමණ ‍හේතුවෙන් සිංහල කලාවන්ට, ද්‍රවිඩ කලාවන්ගේ ලක්ෂණ එකතුවීමක් ද යම් තරමකින් හෝ දක්නට ලැබේ.ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පයේ දී ඵය වඩා හොදින් කැපී පෙනේ.

පොළොන්නරුවේ නටබුන් වී ඇති කලා කෘති අතර ස්තූප, චිත්‍ර, මූර්ති, ගොඩනැගිලි හා වෙනත් ස්මාරක ද  රාශියක් වේ.නිර්මාණකරනයේ ලා අනුරාධපුර යුගයේ ප්‍රචලිතව තිබූ මූලධර්ම පොළොන්නරු යුගයේදී ත් නොනැසී පැවතුන බව මහාචාර්ය පරණවිතාන සදහන් කරයි. ඵහෙත් අනුරාධපුරයේ බෙහෙවින් භාවිතාවට ගැණුනු ගල් වෙනුවට ගඩොල් හා හුණු බදාම උපයෝගී කර ගැනීම පොළොන්නරු නිර්මාණ තුළින් දක්නට ලැබෙන විශේෂත්වයකි.

පොළොන්නරු නගර සැලසුමේ දක්වා ඇති පැරණි ස්මාරක

Ø  පොත්ගුල් වෙහෙර

Ø  පොත්ගුල් වෙහෙර ප්‍රතිමාව

Ø  පරාක්‍රම සමුද්‍රය

Ø  දිපුයියානයේ සීතල මාලිගය

Ø  මහාපානදීපය

Ø  නිශ්ශංකමල්ල රජ මාළිගය

Ø  විජයොත්පාය

Ø  රාජවේශ්‍යාභුජංග මණ්ඩපය

Ø  කුමාර පොකුණ

Ø  ශිව දේවාලය

Ø  දළදා මඵව

Ø  පබඵ වෙහෙර

Ø  මැණික් වෙහෙර

Ø  රන්කොත් වෙහෙර

Ø  බද්ධසීමා ප්‍රාසාදය

Ø  ලංකාතිලකය

Ø  ගල් විහාරය

Ø  දෙමළ මහා සෑය

Ø  නෙඵම් පොකුණ

Ø  තිවංක පිළිමගෙය

ඵෙතිහාසික පසුබිම

උතුරු මැද පලාතට අයත් පොළොන්නරුව හබරණ මංසන්දියේ සිට මඩකලපුව තෙක් දිවෙන මහා මාර්ගයේ සැතපුම් 28 ක පමණ දුරින් පිහිටි නගරයකි. මෙහි පැරණි නම වූයේ “පුලතිසි පුරය” යන්නයි. අනුරාධපුර රාජධානියෙන් පසුව ශ්‍රී ලංකාවේ අගනගරය බවට පත්වූ පොළොන්නරුව විවිධ දේශපාලනික, ආර්ථික හා සංස්කෘතිකමය වශයෙන් , ලාංකීය ඉතිහාසයේ නව පිටුවක් පෙරලීය. මෙය අගනගරයක් බවට පත්වූයේ ක්‍රි.ව.10 වන සියවසේ අගභාගයේ වුවත්, ඵෙතිහාසික වශයෙන් ඊට පෙර යම් යම් කාලවකවානුවලදී විවිධ අවස්ථාවන් හමුවේ ද ඉතිහාසයේ සනිටුහන් වී තිබෙනු දැකිය හැකිය.